1.30.2012

Η ποίηση της Χριστιάνας Αβρααμίδου - Σε ρυθμό οικείο


Κι ήταν να μιλήσουμε που λες
για την ποίηση
Με τα μάτια ορθάνοικτα

Και να σιωπήσουμε πάλι
Εμπρός της
Με τον ίδιο τρόπο
Αν περάσεις μέσα από την ποίηση και βγεις απαράλλακτος, αν κοιταχτείς μέσα στο έργο του ποιητή και δεν βρεις κανέναν άλλον εκεί, ούτε καν τον ίδιο, τότε διάβασες εγκεφαλογραφήματα κι ανίερες προσεγγίσεις του ανεξήγητου φαινομένου της δημιουργίας. Μόνο αυτό δεν συμβαίνει διαβάζοντας τα ποιήματα της Χριστιάνας Αβρααμίδου.
Συνάντησα την ποίηση της εντελώς τυχαία, όπως «τυχαία» μας συμβαίνουν κάποια σπουδαία πράγματα στη ζωή. Με κέρδισε αμέσως. Με ώθησε να κοιτάξω ξανά μέσα μου, όχι αναθεωρώντας αλλά επιβεβαιώνοντας τις υποψίες κάποιου εσωτερικού δρόμου ανάγνωσης της πραγματικότητας. Ένιωσα συγγενής, αναγνώρισα «εκεί» δικούς μου ανθρώπους, εμπειρίες, φίλους, απόψεις. Μου άρεσε. Την αισθάνθηκα οικεία.
Γυναικεία ποίηση και γυναικεία αναγνωστική εμπειρία που όμως απλώνεται και στις ανθρώπινες αφορμές και όχι μόνο στις αφορμές και τις αιτίες του φύλου. Ποίηση με δυνατότητες.
Οι σχέσεις, οι απώλειες, η κατανόηση του κόσμου μέσα από το Εγώ, το Εμείς, το Μαζί, το Μόνη, το Πριν και το Τώρα, ξεδιπλώνονται ή αποτυπώνονται στα, συνήθως, μικρά της ποιήματα, με άριστη συμπύκνωση και καθαρότητα.
Αυτό που θεωρώ αξιοσημείωτο, είναι ότι δεν υπονοείται πάντα το είδος της σχέσης στην οποία γίνεται αναφορά, αναδεικνύοντας έτσι ότι οι εξαρτήσεις και οι καταναγκασμοί της «αγάπης» είναι πάντα και παντού δυνατοί με την σημασία της δυνατότητας και όχι μόνο της δύναμης.


Ε.Λ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ



ΣΤΑΜΑΤΑ να μπαίνεις εμπόδιο στην ευτυχία μου
και μη ζητάς την υπέρβαση να κάνω.
Χρόνια ολόκληρα μου πήρε να σου μοιάσω
χρόνια
να παραμορφωθώ.

***

ΕΝΑ εκατομμύριο λέξεις έχω να πω,
ένα εκατομμύριο θάλασσες.
Ένα εκατομμύριο λάθη στο σακάκι μου,
μα «ας είναι που φεύγεις η τελευταία αυτή φορά».

Έπαψε η ηχώ στην αμμουδιά…
Ο καιρός δε λέει να φτιάξει.

Ένα πρόχειρο έβαλα στο τραπέζι πρωινό,
δίπλα του,
εκατομμύρια λάθη…

***

ΕΧΕΙ πολύ φεγγάρι απόψε,
και από τότε που σε αγάπησα
αυτά τα φοβάμαι.

Είναι λες και χρωστάς
στα περσινά καλοκαίρια μια χάρη.
Είναι λες και ακούμπησες τον παλιό εαυτό σου στο πλάι.

Περιττό το φεγγάρι απόψε.
Και από τότε που σε αγάπησα,
φοβάμαι.

(Από τη συλλογή «Όλες οι μέρες χιόνι»)


Eίσαι εκείνο το είδος της νύχτας,
που με κάνει να καρφώνω τα μάτια στην αλήθεια,
την ξαπλωμένη μεσ' τον απόηχο της σιωπής σου.
Kαι είσαι εκείνο ακριβώς το είδος της λύπης,
που χαμογελά και μυρίζει όπως τα κρίνα,
αφήνοντας την πόλη
να αγαπιέται εν' αγνοία της.
Kαι σαστίζεις ...
σαν σου φανερωθεί η καρδιά της ομορφιάς μου
και πασχίζεις να ζήσεις.
Mα είσαι εκείνο ακριβώς το είδος της απουσίας,
που αγγίζει κακομαθημένα σαν κύμα,
και εκείνο ακριβώς το είδος της σκιάς,
που φεύγει κρυφά στις μύτες των ποδιών της ...

***

Είναι μια από εκείνες τις μέρες
που ό,τι και να κάνω έχει ζέστη.
Kαι πρέπει να αποδείξω
πως μπορώ να σταθώ
έστω στο ένα μου πόδι
έστω στο αριστερό.

(Από τη συλλογή «Ένας λόγος για ν’αγαπήσεις τη νύχτα»)


Τώρα που πάψανε οι νόμοι να ισχύουν
με τί δουλειά θα ασχοληθείς;
Τώρα που οι κανόνες ἔγιναν
σαν μια παλιά της γιαγιάς συμβουλή,
να φοράς ό,τι θές,
μη σε περάσουν έναν ἀπ’ αὐτούς.
Δεν πολεμήσαμε σε κανένα εμείς πόλεμο.
Δεν προκαλέσαμε καταστροφή.
Τώρα που οι εντολές του θεού γίνανε χίλιες,
ποιὰ αναρωτιέμαι μία,
θα τηρείς εσύ;

***

Τελείωσαν έξω απ’ την πόρτα μου οι άνθρωποι.
Τελείωσαν τα λουλούδια,
τα σπουργίτια,
τα φυτά.
Ξέμεινα από γάλα,
αγάπη και συντροφιά,
αργά αργά
λιγοστεύουνε και οι μέρες μου,
απέμειναν
λίγα μόνο λεπτά.

(Από τη συλλογή «Μάτια ανάποδα»)




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χριστιάνα Αβρααμίδου γεννήθηκε στο Μαρούσι της Αθήνας το 1978. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και συνέχισε τις σπουδές της σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο πανεπιστήμιο του Warwick στο Ηνωμένο Βασίλειο στον κλάδο της Αγγλικής Λογοτεχνίας και Ψυχανάλυσης.

Το 1999 έκδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή με τίτλο "Σχοινιά και Ναυάγια"με χορηγία του Πανεπιστημίου Κύπρου και το 2002 τη δεύτερη συλλογή "Ένας Λόγος Για Να Αγαπήσεις Την Νύχτα" των εκδόσεων Πλανόδιον της Αθήνας, συλλογή η οποία τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Νέου Λογοτέχνη το 2003 στην Κύπρο. Η Τρίτη της συλλογή με τίτλο "Όλες οι Μέρες Χιόνι" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πλανόδιον. Το 2008 έκδωσε την τέταρτη ποιητική της συλλογή «
Ώρα Κάτω απ΄το Νερό» από τις εκδόσεις Έψιλον.

Το 2001,κέρδισε επίσης βραβείο σε διαγωνισμό ποίησης στο Ηνωμένο Βασίλειο με αποτέλεσμα να εξασφαλίσει συμμετοχή σε σεμινάρια ποίησης και μετάφρασης που έγιναν στην Ταραζόνα της Ισπανίας.
Ποιήματα και κριτικές για την δουλεία της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά σε Κύπρο και Ελλάδα ,ενώ ποιήματά της μεταφράστηκαν σε Ισπανικά, Ιταλικά και Σέρβικα.


Το ιστολόγιο της Χριστιάνας Αβρααμίδου ΕΔΩ

Το βιογραφικό είναι από ΕΔΩ


Περισσότερα ποιήματα ΕΔΩ

Η πρώτη μου συνάντηση ΕΔΩ

Και κάτι ακόμη ΕΔΩ

1.18.2012

Προστακτικές Ενεστώτα Χρόνου - Στον ποιητή Ηλία Κεφάλα

Αν θες να κάνεις κάτι για τον ποιητή,
μίλα που και που για τα ποιήματά του,
διάβασέ τα και ξαναδιάβασέ τα,
πες στους άλλους ποια σπουδαία
μπορούν να μάθουν απ’ αυτά,
κάνε τέλος πάντων κάτι.

Ίδρωσε πολύ για να τα γράψει
να το ξέρεις,
κι ας μην τ’ ομολογεί.

Βλέπεις
δεν θέλει να παραδεχτεί
ότι η ποίηση,
αν δεν σου κλέβει την ζωή,
σου κλέβει χρόνο.

Δε θέλει να σου πει πως,
όσο κι αν γράφει από χάρισμα,
τόσες οδύνες του νου,
πάλι και πάλι,
δεν ήταν εύκολο να τις αντέξει.

Δε θέλει να σου πει ότι έγραφε
γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς,
δε θέλει να μιλήσει για πολλά,
δεν καταδέχεται. 

Αν θες λοιπόν να κάνεις κάτι γα τον ποιητή,
κάντο.

Για την ποίηση δεν έμεινε να κάνεις τίποτα,
οι ποιητές της τα ‘χουν δώσει όλα.

Ε.Λ.

Το ποίημα αφιερωμένο στον Ηλία Κεφάλα περιλαμβάνεται στην συλλογή "Η Εποχή των Λέξεων" που εκδόθηκε το 2015 από τις Εκδόσεις των Φίλων.

Και να η απάντηση του ποιητή:

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Ελένης Λιντζαροπούλου Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ που πρωτίστως τιμά την ποίηση και δευτερευόντως τιμά και μένα προσωπικά. Μέσα στα ποιήματα ανυψώνονται οι φωνές της προσωπικής και της συλλογικής συνείδησης, η διάσπαρτη αγάπη και η εγκλωβισμένη μνήμη στις δραματικές κόχες του παρελθόντος. Οι πίνακες της Ιωάννας Ασσάνη βοηθούν στην ανάδειξη του δραματικού υποβάθρου του λόγου και ταυτόχρονα εντάσσουν ένα ενιαίο και έλλογο εικαστικό πρόταγμα. Αγαπητή μου Ελένη σ᾽ευχαριστώ για την αφιέρωση του ποιήματος "Προστακτικές ενεστώτα χρόνου". Λέω και λέμε όλοι συχνά ότι οι ποιητές είναι συγκοινωνούντα δοχεία και αυτό φαίνεται στο φαινόμενο της παράλληλης έμπνευσης. Λοιπόν, Ελενάκι μου, δεν μου το αφιέρωσες τυχαία αυτό το ποίημα, αλλά υπάκουσες σε μια αόρατη εσωτερική σου επιταγή, καθώς απαντάς σε ένα άγνωστο και ανέκδοτο δικό μου ποίημα, το οποίο κάνω γνωστό εδώ, δωρίζοντάς το σε σένα:

Συνεχίζω με το ποίημα εδώ:

Σ᾽ ΕΝΑΝ ΝΕΚΡΟ ΠΟΙΗΤΗ

Στην Ελένη Λιντζαροπούλου

Σ᾽ ἕναν νεκρὸ ποιητή
Τὶ θὰ μποροῦσες νὰ πεῖς;
Τίποτα πιά ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τ᾽ ἀκούσει
Γιατὶ οἱ νεκροὶ δὲν ἀκοῦν
Μονάχα ὑπακοῦν
Στὸ σκοτάδι

Ἀλλὰ λίγο φῶς θὰ μποροῦσες
Νὰ ρίξεις σὲ κάποιο του ποίημα
Θὰ μποροῦσες νὰ συλλαβίσεις ἀργὰ τὶς λέξεις
Ποὺ κι ἐκεῖνος συλλάβισε
Καὶ νὰ χαρεῖς τὴ μουσικὴ τῶν φθόγγων του
Σὰν νὰ τὴν χαίρεται ὁ ἴδιος
Θὰ μποροῦσες νὰ ὑποκαταστήσεις
Χωρὶς ν᾽ ἀντικαταστήσεις τὸ πρόσωπό του
Τὴν ὥρα ποὺ μὲ τὸ χαμηλωμένο βλέμμα του
Δὲν βλέπει μακρύτερα ἀπὸ σένα

ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ
17 Φεβρουαρίου 2015


ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

                                                                                                            Ηλίας Κεφάλας
Δεν υπάρχει βαθύτερο πηγάδι από τη λησμονιά.
Δεν υπάρχει αποδεκτή παρηγοριά.
Χωρίς μια χάρη δωρεάς στον εαυτό μας.
Οι στίχοι τι εύκολα που γράφονται
Και οι στίχοι τι εύκολα που σβήνουν.
Τα ποιήματα και οι ποιητές
Θα φύγουν σαν το γοργό νερό.
Η ποίηση θα μείνει. Λοιπόν
Η ποίηση θα μείνει, ευνόητο.
Αλλά, για κέρδος αν το περνάς αυτό
Έλα να μου το πεις.


******

Η φωτογραφία είναι του ποιητή. Έφτασε με το e-mail συνοδευμένη από αυτές τις λίγες λέξεις:
"Ὑπὸ βροχήν. Καὶ μέσα ἀπὸ τὸ τζάμι τοῦ αὐτοκινήτου ἡ συγκίνηση τοῦ δέντρου μᾶς διαπερνᾶ."


Για τον Ηλία Κεφάλα δείτε και ΕΔΩ