Λάφυρα...

                                                                                                        Στην αθόρυβη μνήμη Ξημερώματα με βασανίζει, μεταγγιζόμενη, η μελαγχολία. Θλίψη αν το θες. Να λοιπόν που οι ποιητές -αν δεν έχουν Νόμπελ ή ένα Λένιν βρε αδελφέ ή άλλα εύσημα φίλων- ξεχνιούνται. Θυμάμαι τότε όλους τους άκλαυτους  κείνους που έπεσαν πάνω στις λέξεις με ορμή και στράγγιξαν σ’ αυτές ως που να σπάσουν. Ε.Λ. 30/6/2011 ...

Κι ήταν να μιλήσουμε που λες για την ποίηση Με τα μάτια ορθάνοικτα Και να σιωπήσουμε πάλι Εμπρός της Με τον ίδιο τρόπο Αν περάσεις μέσα από την ποίηση και βγεις απαράλλακτος, αν κοιταχτείς μέσα στο έργο του ποιητή και δεν βρεις κανέναν άλλον εκεί, ούτε καν τον ίδιο, τότε διάβασες εγκεφαλογραφήματα κι ανίερες προσεγγίσεις του ανεξήγητου φαινομένου της δημιουργίας. Μόνο αυτό δεν συμβαίνει διαβάζοντας τα ποιήματα της Χριστιάνας Αβρααμίδου. Συνάντησα την ποίηση της εντελώς τυχαία, όπως «τυχαία» μας συμβαίνουν κάποια σπουδαία πράγματα στη ζωή. Με κέρδισε αμέσως. Με ώθησε να κοιτάξω ξανά μέσα μου, όχι αναθεωρώντας αλλά επιβεβαιώνοντας τις υποψίες κάποιου εσωτερικού δρόμου ανάγνωσης της πραγματικότητας. Ένιωσα συγγενής, αναγνώρισα «εκεί» δικούς μου ανθρώπους, εμπειρίες, φίλους, απόψεις. Μου άρεσε. Την αισθάνθηκα οικεία. Γυναικεία ποίηση και γυναικεία αναγνωστική εμπειρία που όμως απλώνεται και στις ανθρώπινες αφορμές και όχι μόνο στις αφορμές και τις αιτίες του φύλου. Ποίηση με δυνατότητες....

Αν θες να κάνεις κάτι για τον ποιητή, μίλα που και που για τα ποιήματά του, διάβασέ τα και ξαναδιάβασέ τα, πες στους άλλους ποια σπουδαία μπορούν να μάθουν απ’ αυτά, κάνε τέλος πάντων κάτι. Ίδρωσε πολύ για να τα γράψει να το ξέρεις, κι ας μην τ’ ομολογεί. Βλέπεις δεν θέλει να παραδεχτεί ότι η ποίηση, αν δεν σου κλέβει την ζωή, σου κλέβει χρόνο. Δε θέλει να σου πει πως, όσο κι αν γράφει από χάρισμα, τόσες οδύνες του νου, πάλι και πάλι, δεν ήταν εύκολο να τις αντέξει. Δε θέλει να σου πει ότι έγραφε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, δε θέλει να μιλήσει για πολλά, δεν καταδέχεται.  Αν θες λοιπόν να κάνεις κάτι γα τον ποιητή, κάντο. Για την ποίηση δεν έμεινε να κάνεις τίποτα, οι ποιητές της τα ‘χουν δώσει όλα. Ε.Λ. Το ποίημα αφιερωμένο στον Ηλία Κεφάλα περιλαμβάνεται στην συλλογή "Η Εποχή των Λέξεων" που εκδόθηκε το 2015 από τις Εκδόσεις των Φίλων. Και να η απάντηση του ποιητή: Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Ελένης Λιντζαροπούλου Η ΕΠΟΧΗ ...

   Χριστούγεννα 2011  Ένα μήνυμα φτάνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.  Ανάμεσα στις λιγοστές του λέξεις γράφει:  «Τώρα που έφυγε ο ποιητής Αργύρης Χιόνης   είμαστε τόσο μόνοι.»  Αποστολέας: Ηλίας Κεφάλας  Τα αποσπάσματα είναι από ΕΔΩ

Ανοίγοντας ο αναγνώστης την «πόρτα» του διαδικτυακού λογοτεχνικού κήπου της Ελένης Σαραντίτη ακούει να κελαηδούν πουλιά τα οποία, καθώς περιδιαβαίνει στους ανθισμένους διαδρόμους, τα συναντά να συντροφεύουν την συγγραφέα αλλά και τον ίδιο. Από αυτόν τον λεπταίσθητο και ευγενικό χώρο, όμοιο με την ιδιοκτήτρια του αναδημοσιεύω εδώ πληροφορίες. Πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη η Ελένη Σαραντίτη έρχεται εκ νέου κοντά στο αναγνωστικό κοινό με ένα σπουδαίο ιστορικό μυθιστόρημα, το δεύτερό της στο είδος, με τον τίτλο: «η θυσία» Διαβάζοντάς το βιβλίο ο αναγνώστης, αντιμέτωπος με όλα όσα χαρακτηριστικά γνωρίζει ότι αναγάγουν ένα πεζογράφημα σε μεγάλο έργο, διαπιστώνει ότι η συγγραφέας προίκισε την σύγχρονη λογοτεχνία με άλλο ένα τέτοιο. Λόγος ελληνικός, αδρός, πυκνός και ποιητικός. Πληροφορίες και γνώσεις στέρεες. Ποιότητα γραφής και όραμα. Ισχυρά συναισθήματα και αθάνατες ιδέες. Ανθρώπινα πρότυπα και αισθήματα. Ψυχή και αμέτρητο βάθος. Ο ήρωας του βιβλίου, ο σπαρτιάτης βα...

Διαβάζοντας την Νεκροφάνεια του πέους… Από το περιοδικό «Κ» Κριτικής Λογοτεχνίας & Τεχνών Γράφει η Ελένη Λιντζαροπούλου Ο αρρενωπός λόγος του Φαίδωνα Θεοφίλου είναι το κλειδί που μας οδηγεί στην αποκάλυψη της ανδρικής ευαισθησίας. Η συνάντηση με αυτή την όψη της ανδρικής ψυχοσύνθεσης αποτελεί μια από τις σπάνιες στιγμές της ελληνικής πεζογραφίας. Στη Νεκροφάνεια του πέους, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μέσα από την ποιητική απόσταξη του λόγου του και την φαινομενική απλότητα μα και απόλυτη καθαρότητα των υλικών του, εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τους άνδρες γοητευτικά ακαταμάχητους μα και τις γυναίκες απόλυτα θηλυκές, την τρυφερότητα και την γενναιοδωρία. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της έκπληξης. Οι ανατροπές  που μας αναμένουν στις σελίδες του μεγάλες, απρόσμενες συχνά, ανατροπές που συναγωνίζονται σε ένταση την ίδια την πραγματικότητα. Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν ακολουθεί την πεπατημένη αλλά και τίποτα δεν είναι άγνωστο και πρωτοφανές, εκτ...

Συνάντησα την ποίηση της Κατερίνας Ηλιοπούλου στο διαδίκτυο, ευλογημένο μέσο όταν μας ανταμώνει με αυτά που αγαπάμε. Η ποίηση της έχει αφηγηματική δύναμη και εξαιρετική στερεότητα. Αποσταγμένη και ώριμη με κέρδισε εξαρχής γιατί συνάντησα εντός της όχι μόνο την μαεστρία μιας πολλά υποσχόμενης τεχνίτρας αλλά και κοινό παρανομαστή στις αφορμές γραφής. Μιλώ για την δουλειά της όχι ως εξουσία έχουσα αλλά ως έχουσα δικαίωμα, αφού η ανάγνωση της ποίησης αποτελεί για μένα εθισμό. Με το δικαίωμα του αναγνώστη λοιπόν, σας καλώ να απολαύσετε. Ελένη Λιντζαροπούλου        Θάλαμος Μεταμέλειας Το δωμάτιο είναι λιτό. Οταν μπαίνω μέσα απογειώνεται απότομα Οπως ένα αερόστατο που του κόβουν τα σκοινιά. Είναι ωραία αλλά δεν μπορείς να φύγεις. Ολο το πρωινό παρακολουθώ τα σύννεφα. Το βράδυ προσεύχομαι να γυρίσει το μικρό σκοτεινό μου ζώο. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα για την προέλευσή του Μου είχε απλά δοθεί. Ισως ακόμα να ήταν και δικό μου παράγωγο. Η απαλότητά του με συγκ...