Λάφυρα...

Το ποικιλόγραφο βιβλίο   Άρθρα – Ομιλίες – Δοκίμια Ελένη Λαδιά ΑΡΜΟΣ  Αθήνα 2016  της Ελένης Λιντζαροπούλου Δεν υπάρχει λόγος ν’ απαριθμήσω τους τίτλους των κειμένων ενός βιβλίου που συγκεντρώνει τις σκέψεις και τις ιδέες της Ελένης Λαδιά σε βάθος 40 χρόνων. Η ίδια η έκδοση έχει φροντίσει γι’ αυτό. Ωστόσο, δεν γίνεται να μην υπογραμμίσω το εύρος της θεματογραφίας του –από τα φιλοσοφικά και τα αρχαιογνωστικά, τις ποιητικές αναφορές και σημάνσεις, ως τις εντυπώσεις ταξιδιών και τόπων, τα θεολογικά ή θρησκευτικά ζητήματα και τα λογοτεχνικά φανερώματα– όπως δεν γίνεται και να μην επισημάνω την πρωτοτυπία των ιδεών που ξετυλίγονται και «ξεφυλλίζονται» εντός του. Κι αν κανείς δεν βρίσκει εύκολα την πρωτοτυπία σε ένα θέμα που αφορά, ας πούμε, την προσέγγιση της «ιδιότητας» του οπαδού, είναι βέβαιο πως θα την ανακαλύψει ακολουθώντας τον βηματισμό της συγγραφέως ως την καταληκτική αλήθεια. Διότι πρωτοτυπία έχει πάντοτε η αλήθεια, αφού υπάρχ...

Ποια είναι αυτή η παράξενη δόνηση που μας κάνει να παραμείνουμε αναγνώστες ενός ποιήματος, να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τους στίχους του, να σκύψουμε με οικειότητα στα νοήματά του; Ποτίζουμε και ξαναποτίζουμε τα μάτια μας με λόγο ικανό και μια θέρμη χαράς σαν κουβέντα σε φίλο γεννιέται μέσα μας: «πολύ καλή ποίηση». Κάπως έτσι αντάμωσα κι εγώ με την ποίηση της Αμαλίας Τσακνιά. Ποίηση με χαμηλόφωνες τις αναζητήσεις και τα ερωτηματικά της, όπως χαμηλοφώνως θα ακούγονταν ο λόγος της σε μια συζήτηση ανάμεσα σε δυο, ένα «γιατί;» ανάμεσα σε δυο...   Δεν ήμουνα πια εγώ. ο άνεμος έσβησε τ’ αχνάρια μου απ’ τη μνήμη σου για πάντα. Τι έφταιξε; ίσως που δεν άκουσες ποτέ τον ήχο της φωνής μου ίσως αυτή χαράζεται βαθύτερα δεν ξέρω. Μίλησες για τον καιρό το τελευταίο ναυάγιο και τη γρίπη. Κι εγώ που ήρθα εδώ σαν να μην είχα λείψει ούτε ένα βράδυ. ****** Η πόλη Η πόλη δεν κοιμάται τις νύχτες κουλο...

                                                                                                        Στην αθόρυβη μνήμη Ξημερώματα με βασανίζει, μεταγγιζόμενη, η μελαγχολία. Θλίψη αν το θες. Να λοιπόν που οι ποιητές -αν δεν έχουν Νόμπελ ή ένα Λένιν βρε αδελφέ ή άλλα εύσημα φίλων- ξεχνιούνται. Θυμάμαι τότε όλους τους άκλαυτους  κείνους που έπεσαν πάνω στις λέξεις με ορμή και στράγγιξαν σ’ αυτές ως που να σπάσουν. Ε.Λ. 30/6/2011 ...

Κι ήταν να μιλήσουμε που λες για την ποίηση Με τα μάτια ορθάνοικτα Και να σιωπήσουμε πάλι Εμπρός της Με τον ίδιο τρόπο Αν περάσεις μέσα από την ποίηση και βγεις απαράλλακτος, αν κοιταχτείς μέσα στο έργο του ποιητή και δεν βρεις κανέναν άλλον εκεί, ούτε καν τον ίδιο, τότε διάβασες εγκεφαλογραφήματα κι ανίερες προσεγγίσεις του ανεξήγητου φαινομένου της δημιουργίας. Μόνο αυτό δεν συμβαίνει διαβάζοντας τα ποιήματα της Χριστιάνας Αβρααμίδου. Συνάντησα την ποίηση της εντελώς τυχαία, όπως «τυχαία» μας συμβαίνουν κάποια σπουδαία πράγματα στη ζωή. Με κέρδισε αμέσως. Με ώθησε να κοιτάξω ξανά μέσα μου, όχι αναθεωρώντας αλλά επιβεβαιώνοντας τις υποψίες κάποιου εσωτερικού δρόμου ανάγνωσης της πραγματικότητας. Ένιωσα συγγενής, αναγνώρισα «εκεί» δικούς μου ανθρώπους, εμπειρίες, φίλους, απόψεις. Μου άρεσε. Την αισθάνθηκα οικεία. Γυναικεία ποίηση και γυναικεία αναγνωστική εμπειρία που όμως απλώνεται και στις ανθρώπινες αφορμές και όχι μόνο στις αφορμές και τις αιτίες του φύλου. Ποίηση με δυνατότητες....

Αν θες να κάνεις κάτι για τον ποιητή, μίλα που και που για τα ποιήματά του, διάβασέ τα και ξαναδιάβασέ τα, πες στους άλλους ποια σπουδαία μπορούν να μάθουν απ’ αυτά, κάνε τέλος πάντων κάτι. Ίδρωσε πολύ για να τα γράψει να το ξέρεις, κι ας μην τ’ ομολογεί. Βλέπεις δεν θέλει να παραδεχτεί ότι η ποίηση, αν δεν σου κλέβει την ζωή, σου κλέβει χρόνο. Δε θέλει να σου πει πως, όσο κι αν γράφει από χάρισμα, τόσες οδύνες του νου, πάλι και πάλι, δεν ήταν εύκολο να τις αντέξει. Δε θέλει να σου πει ότι έγραφε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, δε θέλει να μιλήσει για πολλά, δεν καταδέχεται.  Αν θες λοιπόν να κάνεις κάτι γα τον ποιητή, κάντο. Για την ποίηση δεν έμεινε να κάνεις τίποτα, οι ποιητές της τα ‘χουν δώσει όλα. Ε.Λ. Το ποίημα αφιερωμένο στον Ηλία Κεφάλα περιλαμβάνεται στην συλλογή "Η Εποχή των Λέξεων" που εκδόθηκε το 2015 από τις Εκδόσεις των Φίλων. Και να η απάντηση του ποιητή: Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Ελένης Λιντζαροπούλου Η ΕΠΟΧΗ ...

   Χριστούγεννα 2011  Ένα μήνυμα φτάνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.  Ανάμεσα στις λιγοστές του λέξεις γράφει:  «Τώρα που έφυγε ο ποιητής Αργύρης Χιόνης   είμαστε τόσο μόνοι.»  Αποστολέας: Ηλίας Κεφάλας  Τα αποσπάσματα είναι από ΕΔΩ

Ανοίγοντας ο αναγνώστης την «πόρτα» του διαδικτυακού λογοτεχνικού κήπου της Ελένης Σαραντίτη ακούει να κελαηδούν πουλιά τα οποία, καθώς περιδιαβαίνει στους ανθισμένους διαδρόμους, τα συναντά να συντροφεύουν την συγγραφέα αλλά και τον ίδιο. Από αυτόν τον λεπταίσθητο και ευγενικό χώρο, όμοιο με την ιδιοκτήτρια του αναδημοσιεύω εδώ πληροφορίες. Πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη η Ελένη Σαραντίτη έρχεται εκ νέου κοντά στο αναγνωστικό κοινό με ένα σπουδαίο ιστορικό μυθιστόρημα, το δεύτερό της στο είδος, με τον τίτλο: «η θυσία» Διαβάζοντάς το βιβλίο ο αναγνώστης, αντιμέτωπος με όλα όσα χαρακτηριστικά γνωρίζει ότι αναγάγουν ένα πεζογράφημα σε μεγάλο έργο, διαπιστώνει ότι η συγγραφέας προίκισε την σύγχρονη λογοτεχνία με άλλο ένα τέτοιο. Λόγος ελληνικός, αδρός, πυκνός και ποιητικός. Πληροφορίες και γνώσεις στέρεες. Ποιότητα γραφής και όραμα. Ισχυρά συναισθήματα και αθάνατες ιδέες. Ανθρώπινα πρότυπα και αισθήματα. Ψυχή και αμέτρητο βάθος. Ο ήρωας του βιβλίου, ο σπαρτιάτης βα...