Λάφυρα...

Μόλις κυκλοφόρησε η, αν και πρώτη, ώριμη και μεστή ποιητική συλλογή της Ανδρονίκης Γωγοπούλου από τις Εκδόσεις Σεξπηρικόν με τον τίτλο Ευτοπία. Ένα μικρό δείγμα της γεύσης της. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ Είδες πού πήγαν τον Αλέξανδρο τον Μέγα; Την προτομή του εννοώ βεβαίως Τι χάθηκε ο Αλέξανδρος; Και ο Αλέξανδρος να παίζει την τυφλόμυγα με μια κόκκινη κορδέλα τα άπνοα μάτια να του κλείνει Σαρκώδη μισανοιγμένα χείλη ωραίος ωσάν θεός αρχαίος μετρούσε στα σανίδια του θεάτρου ηλιθιότητες μωρών ανθρώπων Ε ρε κι εμείς κάτι ιδέες που είχαμε Αυτοί τον ήθελαν όρθιο στο βάθρο στρατηλάτη νικητή να τους κοιτάζει αλαζονικά Εμείς τον προτιμούσαμε ομοίωμα νεκρού αγωνιστή ανάμεσα σε κόκκινα γαρύφαλλα Δεν είχαμε άγαλμα καταλληλότερο να μας θυμίζει τη θυσία… Περισσότερα για το βιβλίο διαβάστε ΕΔΩ

  Τα μυθολογικά αρχέτυπα της Μητέρας και της Κόρης αναβιώνουν στο τελευταίο μυθιστόρημα της Ελένης Λαδιά που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις της Εστίας. Με χειμαρρώδη, συγκινητική και πυκνή αφήγηση, η πολυβραβευμένη και πολυγραφότατη πεζογράφος μας, δημιουργεί ένα αριστούργημα λόγου, φορτισμένο και φορτωμένο από πλήθος αναμνήσεων, αναδιηγήσεων και πληροφοριών οι οποίες αποπειρώνται, και το πετυχαίνουν, να αναστήσουν εμπρός μας την Αρετή, την νεκρή μητέρα του κεντρικού προσώπου, της Έλλης, αλλά και την Ελλάδα μέσα από τους καπνούς των πολύ πρόσφατων και παλαιότερων ιστορικών της περιπετειών. Μετά τα «Άλση της Περσεφόνης», το προηγούμενο μεγάλο της Μυθιστόρημα, (Αρμός 1η έκδοση 1997 και 2η 2014), όπου Μητέρα και Κόρη ταυτίζονται εσωτερικά, σχεδόν ανεξήγητα, αναβαπτιζόμενες η μία στην αναγέννηση της άλλης ως αιώνια και αέναη αιτία ζωής, έρχονται «Οι Θεές» να επιβεβαιώσουν την «προφητεία» του πρόσφατα χαμένου ποιητή μας Ορέστη Αλεξάκη, ο οποίος έγραφε για τα «Άλση» ότι φαίνετα...

CURRICULUM VITAE «Το μοναδικό και μηδενικό culluri της ζωής μου Κι όχι όποιο κι όποιο, Θεσσαλονίκης ας πούμε, Αλλά ζυμωμένο με τα χεράκια μου νόστιμο και Τραγανό, με ζύμη curu! » Μην με κοιτάτε με μισό μάτι δεν λέω ψέματα Γράφω ποιήματα από το 1955 – πώς πέρασαν Τα χρόνια – εννιά ποιητικές συλλογές – πληγές Και μονάχα για τις τρεις τελευταίες «Σώμα Κινδύνου», «Έρημα» και «Χρονοσυλλέκτης» δεν πλήρωσα Ας είναι καλά ο Χαρμάνης του «Ύψιλον» περιττό Να σας αναφέρω ότι τα ποιήματά μου δεν Βραβεύτηκαν και κυρίως δεν μεταφράστηκαν Ευτυχώς το πιθανότερο θα ‘ταν να καταντήσουν Ξένα και να κάνουν πως δεν με γνωρίζουν Μονάχα – όπως με πληροφόρησε ο Τσάκαλος του «Ναυτίλου» το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ Ενδιαφέρθηκε για την «Δοντάγρια» προφανώς Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι δεν παίζω Καν μπριτζ! Προσκυνώ σας.    ΤΑΣΟΣ ΠΟΡΦΥΡΗΣ ΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΛΗΓΕΣ ΥΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ -  2015  Λεπτή ειρωνεία ή πίκρα, το «βιογραφικό σημείωμ...

Τρεις ποιήτριες, τρεις νέες ποιητικές συλλογές παρουσιάζονται από τις Εκδόσεις των Φίλων.  Πότε; Πέμπτη 15 Οκτωβρίου και ώρα 8:00 μ.μ. Πού; Πολυχώρος «Αίτιον», Τζιραίων 8-10, στάση μετρό Ακρόπολη, τηλ.: 213.025.6666 Θα μιλήσουν : Σοφία Στρέζου, ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας Δημήτρης Καραμβάλης, συγγραφέας, Ανθούλα Δανιήλ, κριτικός λογοτεχνίας *** ΠΛΗΓΗ Μέρες τώρα συναινούμε Πάνω στην ουλή της Ποίησης. Ταυτοποιούμεθα με το υπάρχον σώμα της Γειτνιάζουμε στην ψυχή της Με καθαρό αμμοχάλικο και βαριά πέτρα Μας χρίζουν πλάι της Και η πληγή της Ποίησης Υπαρκτή στην ειρκτή της. Δεν εθελοτυφλούμε Πως τάχα την σκεπάσαμε Δεν ζούμε πύρριες νίκες Πως την χτυπήσαμε κατάστηθα κι αυτή εξέλιπε. Παραμένουμε δίπλα της με τις δικές μας πληγές ανοιγμένες Συνένοχοι και τιμωροί Πυορροούντες… Μαριάννας Βλάχου - Καραμβάλη, «Οι στιχομυθίες των ίσκιων» ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ  Χρειάζεται να μην σε βλέπω Για να γράφω Να...

Ψάχνοντας στα βάθη των βιβλιοθηκών ανακαλύπτει κανείς μια άγνωστη ιστορία που συχνά παραλείπεται και από τις επίσημες βιογραφίες. Το ποίημα που ακολουθεί είναι του Φώτη Κουβέλη, κυκλοφόρησε το 1973 όταν ο ίδιος ήταν 25 χρόνων και είναι μέρος της δεύτερης του συλλογής, η πρώτη εκδόθηκε το 1971. Η ποίηση του είναι καλή. Μεστή, ώριμη και ουσιαστική με μια λεκτική λιτότητα που εμένα μου ταιριάζει. οι γραμμές μας Λόγια από τέφρα περνάν τις γραμμές μας και φέρνουν τον άνεμο κρύο. Δυο μήνες περάσαμε κρυμμένοι στους τοίχους. Δεν κάναμε εμείς για μαχητές. Πονούσαν τα μάτια μας απ’ τη σκόνη των δρόμων. Η πτώση της Τροίας μάς βάραινε. Ποιος αφελής μας έστειλε σ’ αυτό το πέρασμα. Φώτης Κουβέλης,  Τοπογραφικό Σημείο [Τύμφη, Αθήνα Σεπτέμβριος 1973] Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ από όπου πήρα και την φωτογραφία του εξωφύλλου: http://diskoryxeion.blogspot.gr/2013/03/blog-post_15.html

Για την ποίηση της Δήμητρας  Χ. Χριστοδούλου θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε αναλυτικά σε λίγο καιρό. Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο: «Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης» έφθασε στα χέρια μου με το ταχυδρομείο πριν μερικές ημέρες για να μου δώσεις χαρά αναπάντεχη. Θα παραθέσω εδώ ένα ποίημα που ξεχώρισα ως μικρή ευχαριστία στην πολύ καλή μας ποιήτρια. Η ΑΝΤΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ Γέλια σαν άτακτα κρίνα Απ’ το τζάμι στα χαρτιά μου Στάζουν μια μυρωδιά αναχώρησης Που δεν καταφερνω να δέσω. Σκόρπια τ’ αφήνω στο μελάνι Αυτών των αβέβαιων στίχων. Ο κόσμος χαμογελά μουδιασμένα Μπροστά στο θέαμα της πληγής. Φαντάζεται πως θα υπάρξει χρόνος Ή δεν φαντάζεται τίποτε. Αγάπησε τα άνθη του τάφου του. Κι όλο κάτι απομένει γαμήλιο, Κάποιο χάχανο, μια βροχή από ρύζι, Μια γυναίκα σε χηρεία παμπάλαια Που φρεσκάρει το νερό στο ανθοδοχείο. Μ’ έναν καγχασμό σαν βηχάκι Χτυπούν δώδεκα. Στολίσου, Μάη… Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της γύρης Όλη η πόλη κατάμονη. ...

Το ποικιλόγραφο βιβλίο   Άρθρα – Ομιλίες – Δοκίμια Ελένη Λαδιά ΑΡΜΟΣ  Αθήνα 2016  της Ελένης Λιντζαροπούλου Δεν υπάρχει λόγος ν’ απαριθμήσω τους τίτλους των κειμένων ενός βιβλίου που συγκεντρώνει τις σκέψεις και τις ιδέες της Ελένης Λαδιά σε βάθος 40 χρόνων. Η ίδια η έκδοση έχει φροντίσει γι’ αυτό. Ωστόσο, δεν γίνεται να μην υπογραμμίσω το εύρος της θεματογραφίας του –από τα φιλοσοφικά και τα αρχαιογνωστικά, τις ποιητικές αναφορές και σημάνσεις, ως τις εντυπώσεις ταξιδιών και τόπων, τα θεολογικά ή θρησκευτικά ζητήματα και τα λογοτεχνικά φανερώματα– όπως δεν γίνεται και να μην επισημάνω την πρωτοτυπία των ιδεών που ξετυλίγονται και «ξεφυλλίζονται» εντός του. Κι αν κανείς δεν βρίσκει εύκολα την πρωτοτυπία σε ένα θέμα που αφορά, ας πούμε, την προσέγγιση της «ιδιότητας» του οπαδού, είναι βέβαιο πως θα την ανακαλύψει ακολουθώντας τον βηματισμό της συγγραφέως ως την καταληκτική αλήθεια. Διότι πρωτοτυπία έχει πάντοτε η αλήθεια, αφού υπάρχ...