Λάφυρα...

Ένα ποίημα του Αντώνη Δωριάδη Ο Αντ. Δωριάδης είναι κυρίως θεατρικός συγγραφέας. Δυστυχώς, τα ελάχιστα στοιχεία που μπορεί ν'ανακαλύψει κανείς σχετικά με το (πολύ περιορισμένο πάντως σε όγκο) ποιητικό έργο του δεν μου επέτρεψαν ούτε καν να εντοπίσω την πηγή του υπέροχου αυτού ποιήματος, το οποίο χρόνια τώρα το έχω καταγράψει ανάμεσα στα αγαπημένα μου. Το είχα συναντήσει κάποτε σε μια ποιητική ανθολογία.  ΤΟ ΧΙΟΝΙ Έξω απ'το παράθυρο το χιόνι που πέφτει αργά, επίμονα, αναπόφευκτα, μαλακά. Μέσα απ'το παράθυρο η αχνή μορφή μιας γυναίκας καθώς λικνίζει νανουρίζοντας ένα βρέφος. Το χιόνι και το τραγούδι της, ένα τοπίο- το ίδιο τοπίο. Ύστερα, πέρασε ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο χαράζοντας δυο ευθείες σκούρες γραμμές πάνω απ'το ολόλευκο τραγούδι της γυναίκας. Ματθαίος Μουντές (1935-2000) Ο ποιητής Ματθαίος Μουντές καταγόταν από τη Χίο. Σπούδασε Θεολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών κι εργάστηκε ως καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση. Επί χρόνια παρουσίαζε ραδιο...

Κοπάζει η οργή μέσα στην ποίηση   γίνεται θυμός, πόνος δάκρυ, συγγνώμη. 

Ξεκινώ αυτό το ιστολόγιο με ένα πολύ γνωστό ποίημα του αγαπημένου ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Ένα ποίημα για την τέχνη, για τον ποιητή και την ποίηση. Μια βαθειά ματιά στην μάχη για την ανασύνθεση της ψυχής του δημιουργού μέσα από την ανθρώπινη φθορά. Σαν άνθρωπος της γραφής εκτιμώ την αναμέτρηση του ποιητή με την προσωπική του αλήθεια. Αυτό είναι η μεγαλύτερη προίκα προς την ανθρωπότητα. Γιατί μόνο όταν ο ποιητής αναμετρηθεί με την προσωπική του αλήθεια και δεν την κανακέψει μέσα στα γραφτά του τότε μπορεί να αναδειχθεί η παγκόσμια αλήθεια ως «σφυγμός στο σώμα όλου του κόσμου» όπως εύστοχα αποδίδει αυτή την παγκοσμιότητα της αποσταγμένης αλήθειας ο ποιητής  Φαίδων Θεοφίλου.* Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στις 30 Οκτωβρίου του 1988. Ας μιλήσουμε από σήμερα γι αυτόν με λόγια, σιωπή και ποίηση. Ελένη Λιντζαροπούλου Τάσος Λειβαδίτης - Τέχνη Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπ...