Λάφυρα...

   Χριστούγεννα 2011  Ένα μήνυμα φτάνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.  Ανάμεσα στις λιγοστές του λέξεις γράφει:  «Τώρα που έφυγε ο ποιητής Αργύρης Χιόνης   είμαστε τόσο μόνοι.»  Αποστολέας: Ηλίας Κεφάλας  Τα αποσπάσματα είναι από ΕΔΩ

Ανοίγοντας ο αναγνώστης την «πόρτα» του διαδικτυακού λογοτεχνικού κήπου της Ελένης Σαραντίτη ακούει να κελαηδούν πουλιά τα οποία, καθώς περιδιαβαίνει στους ανθισμένους διαδρόμους, τα συναντά να συντροφεύουν την συγγραφέα αλλά και τον ίδιο. Από αυτόν τον λεπταίσθητο και ευγενικό χώρο, όμοιο με την ιδιοκτήτρια του αναδημοσιεύω εδώ πληροφορίες. Πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη η Ελένη Σαραντίτη έρχεται εκ νέου κοντά στο αναγνωστικό κοινό με ένα σπουδαίο ιστορικό μυθιστόρημα, το δεύτερό της στο είδος, με τον τίτλο: «η θυσία» Διαβάζοντάς το βιβλίο ο αναγνώστης, αντιμέτωπος με όλα όσα χαρακτηριστικά γνωρίζει ότι αναγάγουν ένα πεζογράφημα σε μεγάλο έργο, διαπιστώνει ότι η συγγραφέας προίκισε την σύγχρονη λογοτεχνία με άλλο ένα τέτοιο. Λόγος ελληνικός, αδρός, πυκνός και ποιητικός. Πληροφορίες και γνώσεις στέρεες. Ποιότητα γραφής και όραμα. Ισχυρά συναισθήματα και αθάνατες ιδέες. Ανθρώπινα πρότυπα και αισθήματα. Ψυχή και αμέτρητο βάθος. Ο ήρωας του βιβλίου, ο σπαρτιάτης βα...

Διαβάζοντας την Νεκροφάνεια του πέους… Από το περιοδικό «Κ» Κριτικής Λογοτεχνίας & Τεχνών Γράφει η Ελένη Λιντζαροπούλου Ο αρρενωπός λόγος του Φαίδωνα Θεοφίλου είναι το κλειδί που μας οδηγεί στην αποκάλυψη της ανδρικής ευαισθησίας. Η συνάντηση με αυτή την όψη της ανδρικής ψυχοσύνθεσης αποτελεί μια από τις σπάνιες στιγμές της ελληνικής πεζογραφίας. Στη Νεκροφάνεια του πέους, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μέσα από την ποιητική απόσταξη του λόγου του και την φαινομενική απλότητα μα και απόλυτη καθαρότητα των υλικών του, εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τους άνδρες γοητευτικά ακαταμάχητους μα και τις γυναίκες απόλυτα θηλυκές, την τρυφερότητα και την γενναιοδωρία. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της έκπληξης. Οι ανατροπές  που μας αναμένουν στις σελίδες του μεγάλες, απρόσμενες συχνά, ανατροπές που συναγωνίζονται σε ένταση την ίδια την πραγματικότητα. Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν ακολουθεί την πεπατημένη αλλά και τίποτα δεν είναι άγνωστο και πρωτοφανές, εκτ...

Συνάντησα την ποίηση της Κατερίνας Ηλιοπούλου στο διαδίκτυο, ευλογημένο μέσο όταν μας ανταμώνει με αυτά που αγαπάμε. Η ποίηση της έχει αφηγηματική δύναμη και εξαιρετική στερεότητα. Αποσταγμένη και ώριμη με κέρδισε εξαρχής γιατί συνάντησα εντός της όχι μόνο την μαεστρία μιας πολλά υποσχόμενης τεχνίτρας αλλά και κοινό παρανομαστή στις αφορμές γραφής. Μιλώ για την δουλειά της όχι ως εξουσία έχουσα αλλά ως έχουσα δικαίωμα, αφού η ανάγνωση της ποίησης αποτελεί για μένα εθισμό. Με το δικαίωμα του αναγνώστη λοιπόν, σας καλώ να απολαύσετε. Ελένη Λιντζαροπούλου        Θάλαμος Μεταμέλειας Το δωμάτιο είναι λιτό. Οταν μπαίνω μέσα απογειώνεται απότομα Οπως ένα αερόστατο που του κόβουν τα σκοινιά. Είναι ωραία αλλά δεν μπορείς να φύγεις. Ολο το πρωινό παρακολουθώ τα σύννεφα. Το βράδυ προσεύχομαι να γυρίσει το μικρό σκοτεινό μου ζώο. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα για την προέλευσή του Μου είχε απλά δοθεί. Ισως ακόμα να ήταν και δικό μου παράγωγο. Η απαλότητά του με συγκ...

Μικρή συγκίνηση Στον θάνατο του Έκτωρα Κακναβάτου Δεν σε προλάβαμε ζωντανό, ποιητή, μα σε γνωρίσαμε ένδοξο.  Εξάλλου τι να φοβηθεί η ποίηση απ’ το θάνατο; Είναι η μόνη που μπροστά του έχει τον τελευταίο λόγο. Ε. Λ. Έκτωρ Κακναβάτος – Σχέδιο για άλλοθι ΑΥΛΙΔΑ - ΣΧΟΛΙΟ Εστί ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας... Αριστοτέλης Σου 'λαχε να δεις τέτοια απανεμιά πριν το χαμό όπως η γόμωση οβίδας; Κάποιος ρωτούσε για πού θα κινούσανε τα πλοία Γιατί κατάπεσε ο άνεμος Γιατί σα χύμηξε ο χαλκός ίσα στο λαιμό της τον είπαν πετεινό πού τη σφάξανε; ...κι οι θάμνοι γύρω σαστισμένοι βουβαμένο κόλυβο ύπνωνε τη χούφτα το σκυλί απόμακρο αυτοπυρπολήθηκε στο γιαλό ακούστηκαν πατούσες· είπαν, η ψυχή της που έφευγε Και τότες — χίλιοι ταύροι — από τον ανοιγμένο της λαιμό σηκώθηκε ούριος άνεμος —Αχαιοί, στα πλοία... Αν όχι τίποτ' άλλο κι αν σακατεύτηκαν κι αν δεν έμεινε σανίδα απ' τα καράβια κι αν η Τροία «και Πρίαμος και λαός ευμελίοιο Πριάμοιο» αν όλα πήγαν κατ' ανέμ...

Κοπάζει η οργή μέσα στην ποίηση   γίνεται θυμός, πόνος δάκρυ, συγγνώμη. 

Ξεκινώ αυτό το ιστολόγιο με ένα πολύ γνωστό ποίημα του αγαπημένου ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Ένα ποίημα για την τέχνη, για τον ποιητή και την ποίηση. Μια βαθειά ματιά στην μάχη για την ανασύνθεση της ψυχής του δημιουργού μέσα από την ανθρώπινη φθορά. Σαν άνθρωπος της γραφής εκτιμώ την αναμέτρηση του ποιητή με την προσωπική του αλήθεια. Αυτό είναι η μεγαλύτερη προίκα προς την ανθρωπότητα. Γιατί μόνο όταν ο ποιητής αναμετρηθεί με την προσωπική του αλήθεια και δεν την κανακέψει μέσα στα γραφτά του τότε μπορεί να αναδειχθεί η παγκόσμια αλήθεια ως «σφυγμός στο σώμα όλου του κόσμου» όπως εύστοχα αποδίδει αυτή την παγκοσμιότητα της αποσταγμένης αλήθειας ο ποιητής  Φαίδων Θεοφίλου.* Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στις 30 Οκτωβρίου του 1988. Ας μιλήσουμε από σήμερα γι αυτόν με λόγια, σιωπή και ποίηση. Ελένη Λιντζαροπούλου Τάσος Λειβαδίτης - Τέχνη Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπ...