Λάφυρα...

CURRICULUM VITAE «Το μοναδικό και μηδενικό culluri της ζωής μου Κι όχι όποιο κι όποιο, Θεσσαλονίκης ας πούμε, Αλλά ζυμωμένο με τα χεράκια μου νόστιμο και Τραγανό, με ζύμη curu! » Μην με κοιτάτε με μισό μάτι δεν λέω ψέματα Γράφω ποιήματα από το 1955 – πώς πέρασαν Τα χρόνια – εννιά ποιητικές συλλογές – πληγές Και μονάχα για τις τρεις τελευταίες «Σώμα Κινδύνου», «Έρημα» και «Χρονοσυλλέκτης» δεν πλήρωσα Ας είναι καλά ο Χαρμάνης του «Ύψιλον» περιττό Να σας αναφέρω ότι τα ποιήματά μου δεν Βραβεύτηκαν και κυρίως δεν μεταφράστηκαν Ευτυχώς το πιθανότερο θα ‘ταν να καταντήσουν Ξένα και να κάνουν πως δεν με γνωρίζουν Μονάχα – όπως με πληροφόρησε ο Τσάκαλος του «Ναυτίλου» το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ Ενδιαφέρθηκε για την «Δοντάγρια» προφανώς Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι δεν παίζω Καν μπριτζ! Προσκυνώ σας.    ΤΑΣΟΣ ΠΟΡΦΥΡΗΣ ΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΛΗΓΕΣ ΥΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ -  2015  Λεπτή ειρωνεία ή πίκρα, το «βιογραφικό σημείωμ...

Τρεις ποιήτριες, τρεις νέες ποιητικές συλλογές παρουσιάζονται από τις Εκδόσεις των Φίλων.  Πότε; Πέμπτη 15 Οκτωβρίου και ώρα 8:00 μ.μ. Πού; Πολυχώρος «Αίτιον», Τζιραίων 8-10, στάση μετρό Ακρόπολη, τηλ.: 213.025.6666 Θα μιλήσουν : Σοφία Στρέζου, ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας Δημήτρης Καραμβάλης, συγγραφέας, Ανθούλα Δανιήλ, κριτικός λογοτεχνίας *** ΠΛΗΓΗ Μέρες τώρα συναινούμε Πάνω στην ουλή της Ποίησης. Ταυτοποιούμεθα με το υπάρχον σώμα της Γειτνιάζουμε στην ψυχή της Με καθαρό αμμοχάλικο και βαριά πέτρα Μας χρίζουν πλάι της Και η πληγή της Ποίησης Υπαρκτή στην ειρκτή της. Δεν εθελοτυφλούμε Πως τάχα την σκεπάσαμε Δεν ζούμε πύρριες νίκες Πως την χτυπήσαμε κατάστηθα κι αυτή εξέλιπε. Παραμένουμε δίπλα της με τις δικές μας πληγές ανοιγμένες Συνένοχοι και τιμωροί Πυορροούντες… Μαριάννας Βλάχου - Καραμβάλη, «Οι στιχομυθίες των ίσκιων» ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ  Χρειάζεται να μην σε βλέπω Για να γράφω Να...

Ψάχνοντας στα βάθη των βιβλιοθηκών ανακαλύπτει κανείς μια άγνωστη ιστορία που συχνά παραλείπεται και από τις επίσημες βιογραφίες. Το ποίημα που ακολουθεί είναι του Φώτη Κουβέλη, κυκλοφόρησε το 1973 όταν ο ίδιος ήταν 25 χρόνων και είναι μέρος της δεύτερης του συλλογής, η πρώτη εκδόθηκε το 1971. Η ποίηση του είναι καλή. Μεστή, ώριμη και ουσιαστική με μια λεκτική λιτότητα που εμένα μου ταιριάζει. οι γραμμές μας Λόγια από τέφρα περνάν τις γραμμές μας και φέρνουν τον άνεμο κρύο. Δυο μήνες περάσαμε κρυμμένοι στους τοίχους. Δεν κάναμε εμείς για μαχητές. Πονούσαν τα μάτια μας απ’ τη σκόνη των δρόμων. Η πτώση της Τροίας μάς βάραινε. Ποιος αφελής μας έστειλε σ’ αυτό το πέρασμα. Φώτης Κουβέλης,  Τοπογραφικό Σημείο [Τύμφη, Αθήνα Σεπτέμβριος 1973] Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ από όπου πήρα και την φωτογραφία του εξωφύλλου: http://diskoryxeion.blogspot.gr/2013/03/blog-post_15.html

Για την ποίηση της Δήμητρας  Χ. Χριστοδούλου θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε αναλυτικά σε λίγο καιρό. Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο: «Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης» έφθασε στα χέρια μου με το ταχυδρομείο πριν μερικές ημέρες για να μου δώσεις χαρά αναπάντεχη. Θα παραθέσω εδώ ένα ποίημα που ξεχώρισα ως μικρή ευχαριστία στην πολύ καλή μας ποιήτρια. Η ΑΝΤΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ Γέλια σαν άτακτα κρίνα Απ’ το τζάμι στα χαρτιά μου Στάζουν μια μυρωδιά αναχώρησης Που δεν καταφερνω να δέσω. Σκόρπια τ’ αφήνω στο μελάνι Αυτών των αβέβαιων στίχων. Ο κόσμος χαμογελά μουδιασμένα Μπροστά στο θέαμα της πληγής. Φαντάζεται πως θα υπάρξει χρόνος Ή δεν φαντάζεται τίποτε. Αγάπησε τα άνθη του τάφου του. Κι όλο κάτι απομένει γαμήλιο, Κάποιο χάχανο, μια βροχή από ρύζι, Μια γυναίκα σε χηρεία παμπάλαια Που φρεσκάρει το νερό στο ανθοδοχείο. Μ’ έναν καγχασμό σαν βηχάκι Χτυπούν δώδεκα. Στολίσου, Μάη… Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της γύρης Όλη η πόλη κατάμονη. ...

Το ποικιλόγραφο βιβλίο   Άρθρα – Ομιλίες – Δοκίμια Ελένη Λαδιά ΑΡΜΟΣ  Αθήνα 2016  της Ελένης Λιντζαροπούλου Δεν υπάρχει λόγος ν’ απαριθμήσω τους τίτλους των κειμένων ενός βιβλίου που συγκεντρώνει τις σκέψεις και τις ιδέες της Ελένης Λαδιά σε βάθος 40 χρόνων. Η ίδια η έκδοση έχει φροντίσει γι’ αυτό. Ωστόσο, δεν γίνεται να μην υπογραμμίσω το εύρος της θεματογραφίας του –από τα φιλοσοφικά και τα αρχαιογνωστικά, τις ποιητικές αναφορές και σημάνσεις, ως τις εντυπώσεις ταξιδιών και τόπων, τα θεολογικά ή θρησκευτικά ζητήματα και τα λογοτεχνικά φανερώματα– όπως δεν γίνεται και να μην επισημάνω την πρωτοτυπία των ιδεών που ξετυλίγονται και «ξεφυλλίζονται» εντός του. Κι αν κανείς δεν βρίσκει εύκολα την πρωτοτυπία σε ένα θέμα που αφορά, ας πούμε, την προσέγγιση της «ιδιότητας» του οπαδού, είναι βέβαιο πως θα την ανακαλύψει ακολουθώντας τον βηματισμό της συγγραφέως ως την καταληκτική αλήθεια. Διότι πρωτοτυπία έχει πάντοτε η αλήθεια, αφού υπάρχ...

Ποια είναι αυτή η παράξενη δόνηση που μας κάνει να παραμείνουμε αναγνώστες ενός ποιήματος, να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τους στίχους του, να σκύψουμε με οικειότητα στα νοήματά του; Ποτίζουμε και ξαναποτίζουμε τα μάτια μας με λόγο ικανό και μια θέρμη χαράς σαν κουβέντα σε φίλο γεννιέται μέσα μας: «πολύ καλή ποίηση». Κάπως έτσι αντάμωσα κι εγώ με την ποίηση της Αμαλίας Τσακνιά. Ποίηση με χαμηλόφωνες τις αναζητήσεις και τα ερωτηματικά της, όπως χαμηλοφώνως θα ακούγονταν ο λόγος της σε μια συζήτηση ανάμεσα σε δυο, ένα «γιατί;» ανάμεσα σε δυο...   Δεν ήμουνα πια εγώ. ο άνεμος έσβησε τ’ αχνάρια μου απ’ τη μνήμη σου για πάντα. Τι έφταιξε; ίσως που δεν άκουσες ποτέ τον ήχο της φωνής μου ίσως αυτή χαράζεται βαθύτερα δεν ξέρω. Μίλησες για τον καιρό το τελευταίο ναυάγιο και τη γρίπη. Κι εγώ που ήρθα εδώ σαν να μην είχα λείψει ούτε ένα βράδυ. ****** Η πόλη Η πόλη δεν κοιμάται τις νύχτες κουλο...

                                                                                                        Στην αθόρυβη μνήμη Ξημερώματα με βασανίζει, μεταγγιζόμενη, η μελαγχολία. Θλίψη αν το θες. Να λοιπόν που οι ποιητές -αν δεν έχουν Νόμπελ ή ένα Λένιν βρε αδελφέ ή άλλα εύσημα φίλων- ξεχνιούνται. Θυμάμαι τότε όλους τους άκλαυτους  κείνους που έπεσαν πάνω στις λέξεις με ορμή και στράγγιξαν σ’ αυτές ως που να σπάσουν. Ε.Λ. 30/6/2011 ...